ฮูหยินของท่านแม่ทัพเป็นหญิงชาวนา

นิยายเรื่องใหม่จะรวมตอนไว้ที่เว็บนี้นะคะ อ่านฟรีสำหรับแฟนนิยายจีนทุกคนค่ะ

 บทที่1 สะบั้นรัก

"ท่านพูด...พูดว่าอะไรนะ! ได้โปรดบอกข้าอีกครั้งเถิด" ดวงตากลมโตของ หนิงเม่ยเหยาจ้องเขม็งไปยังชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า กายของนางสั่นเทิ้มเสียงพูดของนางแผ่วเบาเจือเสียงสะอื้น นางจ้องมองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน และไม่อยากเชื่อ

หลิวลั่ว มองหนิงเมิ่งเหยาด้วยความรู้สึกอับจน เห็นนางยืนตัวสั่นเขาก็เกิดอาการวิตก เขาเปิดปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

เมื่อเห็นท่าทีของเขาเป็นแบบนี้ คนที่ยืนอยู่ข้างหลังจึงยกมือขึ้นสะกิดเตือนเขาเบาๆ "เหยาเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ด้วยฐานะของข้า บุตรชายคนโตของตระกูล ข้า...จำเป็นต้องแต่งงานกับ เซียวซื่อเฉียน ดังนั้น...ดังนั้น..."

หนิงเมิ่งเหยามองดูบุรุษตรงหน้าที่กำลังทำท่าทางอับจนเหมือนพูดไม่ออก นางส่งยิ้มเย็นชาไปยังบุรุษที่อยู่ตรงหน้า และคนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา "ดังนั้น ท่านจึงอยากให้ข้าเป็นนางบำเรอ*เช่นนั้นหรือ?"

หลัวลั่วรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที "ไม่ ไม่..ไม่ใช่ ไม่ได้เป็นนางบำเรอ แต่..แต่เป็น เอ่อ...ผิงชี" *a 

(ผิงชี 平妻 ตำแหน่งภรรยารองลำดับต่อไป สถานะต่ำกว่าภรรยาหลวง หรืออาจเป็นภรรยาลำดับถัดๆไปที่เลี้ยงดูยามที่บุรุษต้องไปอยู่ต่างเมือง), 妾 นางบำเรอ ออกเสียงว่า เชี่ย)

"ฮ่าฮ่า ผิงชี งั้นหรือ? นางหัวเราะเยาะร่างกายของนางสั่นเท้ม " หลิวลั่ว ดูเหมือนว่าท่านยังรู้จักข้าไม่ดีพอเสียแล้ว " (ยู โนว มี อะ ลิทเทิ่ล โก นะจ๊ะหลิวลั่วเม่ยเหยาไม่ได้กล่าว)

หึ! นางคือใคร นางคือ หนิงเม่ยเหยา เป็นมนุษย์ผู้หนึ่ง ซึ่งมีความยึดมั่นในความเชื่อของตัวเอง นางเป็นสตรีที่ไม่ยอมลดตัวลงไปแย่งชิงบุรุษกับสตรีคนอื่น ถึงแม้ว่าบุรุษคนนั้นจะเป็นที่นางหลงรักก็ตาม

ในภพก่อนเธอกับหลิวลั่วเป็นคู่รักที่รักไคร่กันจริงๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะข้ามเวลามายังภพที่แปลกประหลาดนี้ด้วยกันโดยบังเอิญ หลิวลั่วกลายเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลหลิวหยวนโหวผู้สูงส่ง ได้รับความรักความเอาฝจใส่มากมายไม่รู้จบ แต่เธอดันกลายมาเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกครอบครัวทิ้งร้างเสียนี่ 

ในภพนี้เมื่อพวกเขาได้มาพบกันอีกครั้ง หลิวลั่วดีต่อเธออย่างมาก เขาดูแลเอาใจใส่เธออย่างดีเหมือนกับเมื่อภพก่อน จนเธอหลงคิดไปว่าทั้งคู่จะรักและดูแลกันและกันเหมือนกับที่ผ่านมา

ผ่านมาหกปีแล้ว เป็นหกปีที่เธอได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่ภพนี้ ตัวเธอยังไม่เคยเปลี่ยน แต่ว่าเขากลับเปลี่ยนไปเสียแล้ว เพื่อผลประโยชน์ อำนาจ และสถานะ เขากลับต้องการให้เธอแบ่งปันผู้ชายของเธอกับผู้หญิงคนอื่น

เธอ หนิงเม่ยเหยา ในชีวิตเคยต้องตกต่ำลงมาอยู่ตรงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"เหยาเอ๋อร์...ได้โปรดฟังข้าก่อน...ข้ารักเจ้า แต่..แต่ว่า" เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของหนิงเม่ยเหยาที่มองเขา หลิวลั่วก็เริ่มลนลาน เขาเดินเข้าไปเกาะแขนนางพยายามพูดแก้ตัวด้วยเสียงตะกุกตะกัก

"รัก? หลิวลั่วเจ้าพูดว่ารัก? เจ้าคู่ควรกับคำว่ารักเช่นนั้นหรือ? เจ้าบอกว่ารักข้า แต่ความจริงเจ้ารักสถานะของตัวเอง รักเกียรติยศชื่อเสียงของตัวเองมากกว่า เจ้าก็รู้จักข้ามานาน ย่อมรู้ดีว่าตัวข้าภูมิใจในตัวเองมากแค่ไหน จะให้ข้าแบ่งปันกับสตรีอื่น ไม่มีทาง" หนิงเม่ยเหยาพูดเสียงเย็นชา พร้อมกับสลัดมือของเขาออก

หลิวลั่ว มองดูมือของตัวเองที่ถูกนางสลัดออกอย่างไร้ความปราณี เขายืนตัวแข็งทื่อ เงยหน้าขึ้นมองหนิงเม่ยเหยา เขาพยายามพูดแก้ต่างให้ตัวเองด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ทำไมเจ้า...เหยาเอ๋อร์..เจ้าก็รู้ว่าที่นี่ ภรรยาสาม อนุสี่เป็นเรื่องชอบธรรม เป็นเรื่องปรกติ "

ม่านตาของหนิงเม่ยเหยาหดแคบ นางจ้องหน้าหลิวลั่วเขม็ง "ภรรยาสามอนุสี่ เป็นเรื่องปรกติงั้นหรือ? ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็อยู่กับเรื่องปรกติของเจ้าต่อไปเถิด อย่าได้มายุ่งกับข้าอีกต่อไป "

หลังจากพูดประโยคนั้นออกไปแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเธอเข้มแข็งพอใจของเธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดสักเท่าไหร่ แต่ที่จริงเเล้ว มันไม่ใช่เลย เธอตระหนักว่าตัวเธอไม่ได้เข้มเเข็งอย่างที่คิด เธอยังคงรู้สึกเจ็บปวด แถมยังเจ็บมากเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกเลยทีเดียว

น่าสมเพชเหลือเกิน ที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าคิดอย่างไร ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความรู้สึกนึกคิดของเขาเปลี่ยนไปเป็นโง่เง่าเหมือนกับคนอื่นๆที่อยู่ในยุคสมัยพิลึกพิลั่นนี้

"เหยาเอ๋อร์ ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมเข้าใจข้า...ที่ข้าทำลงไปทั้งหมดนี้ก็เพื่ออนาคตของเราทั้งนั้น" หลิวลั่วตะโกนตอบเสียงดังด้วยความโมโห เขาจ้องตากับหนิงลั่วเหยา

นางเดินสองสามก้าวไปหยุดประจันหน้ากับเขา นางกัดฟันพูดตอบเสียงต่ำ "เจ้าบอกว่าเพื่ออนาคตของเราหรือ? หึ เพื่ออนาคตของตัวเจ้าเองมากกว่า" จบคำฝ่ามือของหนิงเม่ยเหยาก็ฟาดลงบนแก้มของเขาหนึ่งที "เรื่องที่แล้วมาระหว่างเราข้าจะคิดเพียงว่าฝันไป นับจากนี้ไป เจ้ากับข้า...ขาดกัน!!.."

นางพูดทิ้งท้าย ในดวงตาคู่สวยที่ใช้มองหลิวลั่วไม่มีความรักลึกซึ้งหลงเหลืออีกแล้ว นางหันหลังเดินจากไป ชายแขนเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวสะพัดพริ้ว เหมือนกับผีเสื้อแสนสวยกำลังขยับปีก และโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะบินลับหายไป

หลิวลั่วยกมือขึ้นกุมแก้มของตัวเอง เขาไม่ได้เปิดปากร้องห้าม หรือวิ่งไล่ตามนางไป เขาทำแค่เพียงยืนเงียบๆมองหนิงเม่ยเหยาเดินจากไป เขาไม่รู้ว่าการที่เขาปล่อยนางจากไปครั้งนี้ จะเป็นการจากกันตลอดกาลของพวกเขา

หนิงเม่ยเหยาไม่รู้ว่า เธอเดินกลับมาถึงบ้านได้อย่างไร เธอยืนมองลานบ้านกว้างที่ตกแต่งไว้อย่างประณีตงดงาม บ้านหลังนี้เธอกับเขาช่วยกันเตรียมไว้เพื่อใช้เป็นเรือนหอสำหรับอยู่ด้วยกันในอนาคตหลังจากที่พวกเขาแต่งงานกันแล้ว 

เมื่อเหม่อมองไปที่ลานเล็กนั่น เธอก็หัวเราะเยาะตัวเอง น่าสมเพชจริงๆเธอหลงคิดไปว่าเธอกับเขาจะได้ใช้ชีวิตตามแบบที่ต้องการด้วยกันอย่างมีความสุข แต่ความเป็นจริงเขากลับตอบแทนเธอด้วยความจริงที่เหมือนกับการตบหน้าเธออย่างไม่ปราณี